|
|
 |
|
|
VRIJWILLIGERS VAN DE MAAND 2010
Het Vrijwilligerspunt Leidschendam-Voorburg vindt het belangrijk dat het werk van vrijwilligers onder de aandacht wordt gebracht, daarom zetten wij elke maand een vrijwilliger in het zonnetje! U kunt hier zelf iemand voor voordragen! Stuur uw inzending voor een “Vrijwilliger van de Maand” naar info@vrijwilligerspunt.nl of bel 070-3004746. |
 Carola Vroom is deze maand benoemd tot Vrijwilliger van de maand. Met groot enthousiasme werd zij genomineerd door Patrick de Leede van de Voorburgse Cricket Club (VCC), wiens vader jaren geleden cricket min of meer van Schiedam naar onze gemeente haalde. Inmiddels is VCC uitgegroeid tot een cricketclub van wereldfaam. Cricket wordt ook wel "The King of Sports" genoemd, zo leerde ik, en is onder andere in landen als Pakistan en India dé sport waar het allemaal om draait. Wereldwijd zijn er zelfs meer cricketers dan voetballers!
Carola heeft het grootste gedeelte van de groei en verdere professionalisering van VCC van dichtbij meegemaakt. Zij rolde er in, zoals zoveel oud-teamgenoten van Carola, doordat haar man in het eerste elftal speelde. Nu moet u weten dat een cricketwedstrijd geen vaste eindtijd heeft. Het spel kan met gemak van 11.00 tot 20.00 uur duren. Gedurende de rust, tussen de 2 innings in, waarvan het tijdstip overigens ook niet vaststaat, wordt uitgebreid geluncht. Je man was dus feitelijk één weekenddag op het cricketveld te vinden. Carola vond dat op den duur wat ongezellig en meldde zich aan als Scoorster van het team van haar man. Een scoorster houdt de scores en alles wat gebeurt met grote precisie bij in het scorebook; dit is een verplicht en zeer belangrijk onderdeel van het spel. Er wordt zelfs bijgehouden wie welke bal gevangen heeft, om maar eens een voorbeeld te noemen. Cricket is ook een echte cijfersport; alles moet uiteindelijk zelfs in een jaarverslag komen te staan. Carola heeft dit 10 jaar gedaan, totdat zij hoogzwanger van haar eerste kind besloot het wat rustiger aan te doen.
De aanhang van de heren van het eerste ontmoette elkaar voor die tijd echter wekelijks bij VCC en van het een kwam het ander: het eerste damesteam van VCC werd een feit. Van tevoren bakten de dames taarten en maakten sandwiches voor tijdens de rust.
In het verleden logeerde de coach van het eerste team, een echte prof die speciaal uit Zuid Afrika was aangetrokken, circa 2 jaar bij Carola en haar man in huis. De rumpunch die Carola destijds maakte voor de wedstrijddag, werd altijd eerst aan een gezamenlijke 'proeftest' onderworpen. Daar heeft Carola nog vele goede herinneringen aan. Deze voorproefjes hebben gelukkig geen negatieve invloed gehad op de resultaten van de coach, want onder zijn leiding werden alle records van de club verbroken.
Ook onderhield Carola als Damescommissaris namens VCC het contact met de Bond, andere verenigingen en de wedstrijdsecretaris. Na de geboorte van hun tweede kind werd Carola benaderd of zij de secretaris van VCC wilde worden. Dat deed ze en doet ze nu nog steeds. VCC is in de loop der jaren steeds meer een bedrijf geworden, hetgeen ook de secretarisfunctie aanzienlijk heeft uitgebreid. Naast het feit dat het eerste team van VCC lange tijd in de hoogste klasse speelde, heeft VCC sinds kort, samen met slechts 4 à 5 andere clubs, zijn eigen graswicket dat groeit op klei uit Engeland. Dit is het smalle rechthoekige stukje gras waarover cricketers heen en weer lopen en waarop de bal moet stuiteren. Om er voor te zorgen dat de bal erop stuitert, het summum, wordt het extreem kort gemaaid en vervolgens gerold. Uiteraard is men bij VCC enorm trots op dit welhaast heilige bezit, dat men met de verdienste uit een collecte onder de leden heeft kunnen aanschaffen.
Naast de activiteiten in het weekend, vindt er door de week de bedrijfscricket plaats. Dit is een aparte competitie waar medewerkers en expats van internationale organisaties aan meedoen. Als klap op de vuurpijl van Carola's belevenissen bij en inspanningen voor VCC, vinden er in juni 2010 de wereldkampioenschappen cricket plaats! Best een stoer verhaal, vindt u niet?! Dan zullen Schotland, Denemarken, Bangladesh en Nederland hier in ieder geval hun WK-wedstrijden spelen.
Eén ding staat voor mij wel vast: Carola heeft bij VCC een niet mis te verstane rol gespeeld. En haar inzet wordt duidelijk bijzonder gewaardeerd.
|
 Ditmaal is de vrijwilliger van de maand Gerard van Geest, een veertiger in de bloei van zijn leven, die al 32 jaar actief betrokken is bij Scouting Hubertus Brandaan. Waarachtig een rots in de branding!
Het begon allemaal met zijn eigen lidmaatschap bij Scouting Hubertus Brandaan, een vereniging die kinderen en jongeren indoor- en outdooractiviteiten biedt op en rond het water. Als 11-jarig jongetje nam een vriendje van school hem op een winterse woensdagavond voor het eerst mee naar het clubgebouw. Destijds was dat nog op de zolder van de Lusthofschool. Samen werden ze lid, hoewel Gerard pas in de daarop volgende zomer, omdat hij van zijn moeder eerst zijn toenmalige lidmaatschap bij de Judovereniging op moest zeggen. Het was het één of het ander. De keuze was echter snel gemaakt en naar later zou blijken, was dit vrijwel een keuze voor het leven. Hubertus Brandaan is terecht trots op zo’n vrijwilliger, want al in 1985 werd hij Loods, een vrijwilligersfunctie tussen het ‘zelf Zeeverkenner zijn’ en het ‘Leiding zijn’ in. Hij was toen zelf ook nog een broekie, dus dat klikte wel met die Scouts. Een jaar later werd hij gevraagd als Leiding en Actief Staflid.
De rol als Leiding van de Zeeverkenners, in de leeftijd van 12 tot ca. 17 jaar, vervulde hij met veel plezier van 1986 tot 1993. Eerst vertrokken ze ieder weekend, en later om het weekend, naar De Kaag. Toen hij zelf nog Zeeverkenner (Scout) was, gingen ze altijd op de fiets naar De Kaag. Ze verzamelden dan bij het clubgebouw in Voorburg voor vertrek. Hoewel de anderen dan fris en fruitig aan de tocht begonnen, had Gerard er dan al zeker een uur fietsen opzitten aangezien hij nabij De Uithof in Den Haag woonde. Tegenwoordig wordt er echter nauwelijks nog gefietst, zo vertelt Gerard over wat hij met een knipoog de Achterbankgeneratie noemt.
In de Kaag liggen de bootjes van april tot oktober paraat op de scoutingeilanden, waar diverse scoutingclubs samenkomen. Er wordt ook altijd overnacht, dus eerst maar eens even alle tenten opzetten. Gekookt wordt er natuurlijk ook, hoewel…. een blikje knakworsten openrukken en opwarmen mag misschien niet helemaal zo heten? De lol is er niet minder om!
Gerard omschrijft zijn Hubertus Brandaan als een actieve club maar dan zonder het fanatisme dat je elders wel eens ziet. Te denken valt bijvoorbeeld aan de diverse wedstrijden, die gedurende het jaar plaatsvinden. Zo zijn er onder andere roeiwedstrijden en wedstrijden ‘wrikken’. Wrikken? Ja, dat wist ik ook niet, maar dan moet je denken aan het soort voortbewegen dat men met een gondel doet. Uiteraard wordt hier voor geoefend van tevoren, maar uiteindelijk gaat het vooral om de lol en niet om het winnen. Dat geldt ook voor de uniformen. In zijn tijd als Scout droeg men een blauwe corduroy broek, een blauwe blouse en natuurlijk de welbekende TOK, zo’n wit matrozenpetje! En dan maar duimen dat je onderweg naar de scouting niet werd herkend op straat… Tegenwoordig is dat uniform, symbool voor orde en regelmaat, gelukkig afgeschaft. Zo ook het feit dat Leiding vroeger moest worden aangesproken met ‘Stuurman’ of ‘Voorman’. Tegenwoordig noemen de Scouts hen gelukkig gewoon bij de voornaam.
Vanaf 1993, toen het clubhuis inmiddels was verhuisd naar de voormalige MULO tegenover de Lusthofschool, trok Gerard zich terug als Leiding en werd hij Materiaalman. Sinds 2007 is De Vliethof het pand (in eigendom) van de club, direct aan de Vliet gelegen. Sindsdien is Gerard er met veel plezier de Beheerder. Dit alles doet Gerard al die jaren al gewoon even naast zijn eigen schildersbedrijf.
Mocht u, uw eigen Scoutje wegbrengend of ophalend, nog denken: “Wie is toch die man die er hier in het weekend altijd als een soort beheerder bijloopt?” Nou, nu weet u het dus; een Brandaanse rots in de branding van het eerste uur!
|
 Al vóór haar huwelijk deed zij vrijwilligerswerk bij de scouting. Pius XII om precies te zijn. Zij kookte daar bijvoorbeeld tijdens het Kabouterkamp. Ook maakte ze zich verdienstelijk als leiding bij de Welpen, kinderen in de leeftijdscategorie van 8 tot 12 jaar, voor wie zij bijvoorbeeld spelletjesmiddagen en speurtochten organiseerde.
Mevrouw Hilgerson, de vrijwilligerster van de maand februari 2010, is zo ongeveer haar hele leven al actief als vrijwilligster. Toen ze trouwde en zelf kinderen kreeg, vond ze vrij snel vrijwilligerswerk dat goed te combineren viel met een druk gezinsleven. Zo’n 34 jaar geleden nu. Ze is er altijd gebleven, bij de Kinderclub van het Koophuis van Wijkvereniging Oud Zuid Leidschendam. Ze kon haar eigen kinderen daar destijds gewoon mee naar toe nemen. Inmiddels zijn die echter al in de dertig en heeft mevrouw Hilgerson 4 kleinzonen en 1 kleindochter, op wie ze regelmatig en met veel plezier past.
Voordat zij als oma betrokken raakte bij het leven van haar kleinkinderen, leidde mevrouw Hilgerson vele jaren iedere woensdag de Kinderclub in het Koophuis. Nu doet ze dat nog om de veertien dagen, met hulp van een collega. Van 13.30 tot 15.00 uur zijn alle kindjes van ca. 4 tot ca. 7 jaar er van harte welkom. Zo wordt er wat afgeknutseld, meestal met 10 à 15 kinderen per keer. Van waardeloos materiaal, dat buurtbewoners haar vaak voor dit doel komen brengen, zoals oude bolletjes wol, closetrolletjes, oud servies en dergelijke, wordt van alles en nog wat gemaakt. Maskers, mobiles, slingers… Voor Valentijnsdag of de verjaardag van een van de ouders wordt er vaak iets speciaals geknutseld.
Ook aan creatieve spelletjes geen gebrek. Ren Je Rot of een speurtocht met (leerzame) vragen over bijvoorbeeld dieren. Daarnaast beelden de kinderen altijd graag sprookjes uit terwijl mevrouw Hilgerson deze voorleest. Een van de favorieten is bijvoorbeeld Sneeuwwitje en de zeven dwergen, want daar kunnen zo lekker veel spelers aan mee doen.
Mevrouw Hilgerson overlegt altijd met de kinderen welke activiteiten die middag gedaan worden. Zíj moeten het leuk vinden tenslotte! In het verleden maakten ze een lijst met ieder’s wensen en dan werd van deze lijst elke week een gewenste activiteit gedaan. Zo kwam iedereen aan de beurt.
Overigens heeft mevrouw Hilgerson ook gedurende een jaar of vijf op donderdagavond 10- tot ca. 14-jarige jongeren begeleid bij bijvoorbeeld het figuurzagen of solderen. Dat was altijd een feest. Totdat de klok 19.00 uur sloeg. Dan waren ze allemaal acuut gevlogen; GTST begon.
Hoewel deelname aan de Kinderclub eigenlijk leeftijdsgebonden is, komt in de praktijk ook een aantal oudere kinderen er nog steeds graag. En natuurlijk vindt mevrouw Hilgerson dit prima en juist gezellig. Ze kent er een hoop in de wijk hoor. En inmiddels hebben die nu zelf kinderen in die leeftijdscategorie. Mevrouw Hilgerson moet soms even goed kijken wie er naar haar zwaait in de wijk. Vaak zijn dit oud-deelnemers, die bij hun ouders op bezoek zijn.
Wat drijft mevrouw Hilgerson om dit vrijwilligerswerk al zoveel jaren met zoveel overtuiging en liefde te blijven doen? “De blijdschap van de kinderen, hun plezier en daarmee dat van mij. Het ontwapenende. En… je leert van ze. De liefde die je geeft, krijg je dubbel en dwars weer van hen terug”. Ik zie haar dit nog wel een tijdje doen, gelukkig. Misschien is dit ook wel iets voor u?! Ik weet uit ervaring dat er vaak vrijwilligers gezocht worden voor dit goede werk dat mevrouw Hilgerson doet.
Op voordracht van mevrouw Van den Arend is mevrouw Hilgerson verkozen tot Vrijwilliger van de maand.
|
 Beide duimen omhoog, zo trots is Deacon (3 jaar) op zijn opa Rob Ammerlaan. Rob werd benoemd tot vrijwilliger van de maand januari 2010 voor zijn jarenlange inzet voor Feestkapel De Blaasbalgen en Feestkapel de Blaasknarren. Het grootste verschil tussen die twee is overigens dat de ene kapel vaker optreedt dan de andere, waardoor ze voor ieder wat wils bieden in elke levensfase.
Rob verzorgt onder andere de hapjes en de drankjes tijdens de wekelijkse repetitieavonden en tijdens het jaarlijkse trainingsweekend. Voor het zwaardere tilwerk krijgt hij hulp van de vele leden, want dat kan hij helaas vanwege rugklachten niet zelf. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, want deze man legt duidelijk graag anderen in de watten!
Hij opent het clubgebouw op de repetitieavonden altijd ruimschoots op tijd, zodat het er al gezellig is als de eersten binnenkomen voor hun individuele muzieklessen. Na een klein uurtje volgen dan ook de anderen en kan de gezamenlijke repetitie beginnen. En er wordt hard gewerkt hoor, verzekert Rob mij, die duidelijk groot respect heeft voor de muzikanten en hun begeleiders. Zelf speelt hij geen instrument, maar na al die jaren bij de repetities aanwezig te zijn geweest, hoort hij het inmiddels wel, als iemand een steekje (of moet ik zeggen een nootje?) laat vallen. Oma Joke, zijn vrouw, daarentegen speelt de bekkens. Samen met haar vriendin Ada en die twee houden wel van een geintje. Ada’s man Fons werkt veel samen met Rob. Bijvoorbeeld tijdens de trainingsweekenden, die in een soort jeugdherberg nabij Otterloo plaatsvinden en jaarlijks voor de nodige hilariteit zorgen. Met een groep van circa 28 leden vertrekken zij in hun eigen touringcar naar het oosten des lands. Rob en Fons zetten de hapjes en drankjes al klaar voordat iedereen aankomt. Op vrijdag wordt altijd eerst een beetje gezellig bijgepraat. Er wordt wat gekaart en sommigen stretchen hun (lach-)spieren alvast wat tijdens een stevig potje Twister.
De zaterdag en de zondag wordt er de gehele dag serieus en hard getraind. Rob verzorgt het ontbijt, de lunch, het diner en iets lekkers voor tijdens de pauzes. Na deze noeste arbeid wordt er natuurlijk lekker geborreld en gegeten. Met een klein clubje is het ’s avonds wel eens zó laat geworden, dat Rob eigenlijk meteen door kon gaan met het voorbereiden van het ontbijt van de volgende dag. Er wordt altijd wel wat gekkigheid uitgehaald door deze of gene. “Een beetje donderjagen”, noemt Rob dat. En wie het vorige jaar iemand in de maling heeft genomen, kan dan maar beter op zijn hoede zijn!
Ook voor de Kerstborrel, waarbij jaarlijks tussen de 50 en de 80 personen aanwezig zijn, maakt Rob thuis wel 10 salades, een kaastafel en een fruitsalades. Op maandag en dinsdag, de gewone repetitieavonden, zorgt Rob soms voor een extraatje naast de gebruikelijke chips en nootjes. Thuis maakt hij dan bijvoorbeeld lekkere gehaktballen of saté.
En dan is er ‘s zomers natuurlijk nog de jaarlijkse BBQ die Rob verzorgt. “Ik verveel me eigenlijk nooit”, zegt Rob.
“Je moet altijd weer wat nieuws verzinnen waardoor het aantrekkelijk blijft”, zegt Rob. Dat doen ze trouwens in zijn algemeenheid bij de Blaasbalgen en de Blaasknarren. Zo hebben ze inmiddels een eigen touringcar en worden wanneer nodig nieuwe instrumenten aangeschaft. Ook het repertoire wordt up-to-date gehouden.
“Het is altijd weer boeiend. We staan graag voor elkaar klaar en er is veel waardering over en weer. We zijn met zijn allen gewoon een ijzersterke combinatie in alles”, zegt Rob.
Deacon, zo zie ik vanuit mijn ooghoek, doet ondertussen achter de bar een soort polonaise in het klein, met zogenaamde bekkens en al. Dat moet haast wel een genenkwestie zijn. Inderdaad Deacon, je hebt een lieve opa om trots op te zijn!
Op voordracht van Michel Guldenmundt is Rob Ammerlaan verkozen tot Vrijwilliger van de maand.
|
|
|
|
|
|
